Laatste etappe!!!

Zijn nu al een weekje thuis, dus hoog tijd om ons verhaal af te maken!!!

Waar waren we gebleven, ..., woensdag de dag van de blaren op mijn achterwerk!
Op het moment dat Bert het vorige berichtje postte waren ze mijn haar aan het afwerken (had dan nog maar 8 uur op een stoeltje gezeten...)

Donderdag vrij vroeg uit de veren voor een nieuw avontuur!! We gingen bootje varen op de Siné-Saloum delta, een plattelandsschooltje bezoeken, een Sererer dorp bezoeken (Senegalese stam) en een kijkje nemen IN een Baobab (en dat enkel voor overdag)

We werden opgehaald door het busje dat ons ook de eerste dag naar M'Bour had gebracht en uitgeslepen (hum hum) gingen we op pad!
Na 15 minuten gingen we van de hoofdbaan af en begon de toch over de zandwegels! (goed dat die auto's hier veel gewoon zijn) Onze eerste halte was 'de termietenheuvel' Dat ding was zo'n 2,5 meter hoog maar geen enkele termiet te bespeuren! Mits de hulp van een ajuinkweker hebben we na 20 minuten toch 5 van die beesten gezien (vrij groot maar zo spectaculair???)

Tweede halte, de school. Ineens een dorpje met een rechthoekig stenen gebouw, DE SCHOOL!
We werden ontvangen door de leerkracht, die net les aan het geven was over 'Le chien'

" Le chien est un animal domestique et un bon gardien. Il a 4 pattes, ..."

Als vrijwilliger klopte deze man hier ettelijke uren en dat allemaal om misschien na 5 jaar les te mogen gaan volgen om leerkracht te worden. Maar hij was super enthousiast en heel erg blij met de dingen die we achterlieten voor de kinderen en de school (hangen voor een groot deel af van de giften van touristen) En voor de uitdrukking op het gezicht van die gasten zou je toch echt alles doen ...

Derde tussenstop, het Sererer-dorp: enkele hutjes rond een boom waar de hele familie woonde. Ze hebben niet veel (materieel) maar zijn des te gastvrij en steeds ambiance gegarandeerd met muziek op emmers en wastobben.

Aangekomen aan de delta een rustgevende boottocht op de arm van de zee, mooie natuur en héél véél vogels!!!
Lekkere grote garnalen gegeten op een klein eilandje midden in de delta!! Zàlig!!!

De Baobab was echter een kleine teleurstelling. Er zijn hier veel prachtige bomen maar natuurlijk maar 1 waar zoveel verkopers rondstaan!! Verschrikkelijk!!!
Nu hadden we toch al enkele uren rondgereden tijdens ons verblijf maar nog nooit hadden we wilde aapjes gezien tot die dag (en Evelien, in extase, zag dat het goed was!!)

Na zo'n dag hadden we geen zin om thuis te eten dus zijn we maar op restaurant geweest waar we eens "Westers" hebben gegeten.

Om middernacht maakten we ons klaar om nog een stapje te zetten in het Senegalese nachtleven. Was dat een tegenvaller. Een Westerse discotheek vol vieze Toubaben die uit waren op 1 ding, ...,'k moet er geen tekeningetje bij maken zeker!
Zijn dan ook vroeg naar huis gegaan (4 uur).

Vrijdagmorgen waren we uitgenodigd op de kleuterschool van Awa (nichtje van Ada). Een katholieke privéschool die op zich wel degelijk was uitgerust met materiaal. Alleen het aantal kleuters per klas viel een beetje tegen, ongeveer 50 kleuters voor 2 juffen (zowel bij die van 3 jaar als bij die van 5 jaar).
Nadien ook nog even de straat overgestoken naar de basisschool van Seina en Fama. Hier liep het aantal kinderen per klas nog op tot 80 kinderen voor 1 juf/meester, maar wel overal discipline!

Echt veel tijd om goed rond te kijken hadden we niet want we hadden een afspraak voor een bezoek aan een instelling voor volwassenen met een fysieke handicap.
Ze gingen uit van het principe dat iedereen zijn steentje kan bijdragen binnen de maatschappij. Een werking die echt een meerwaarde was voor de buurt en de mensen die er werkten/verbleven. Hun werkgebied liep van schoenmaker, over kleermaker tot boekbinder en kleuterjuf.

De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan terwijl Kaat de marteling van het vlechten onderging.
Nog een laatste concertje van Ismael gaan meepikken en onze Djembe's gaan ophalen.
We (Bert en ik) leerden Binta (kokin) ook nog Bolognaisesaus maken. Ze was stomverbaasd dat Bert kon koken (en het ook echt deed!!!) De spaghettie smaakte heerlijk, alleen het gehakt was een avontuur op zich!!

's Avonds nog Boonanza gespeeld met Jos en Dorien (weer 2 verslaafden erbij, allé zeker Do)

Zaterdag, de laatste dag en tijd om valiezen in te pakken. Niemand leek er echt veel zin in te hebben maar ja, aan elke reis komt wel eens een einde!
Nog een laatste maal op de grond eten van Binta haar lekkere ajuinsaus en dan met z'n allen naar het huis van Ada om afscheid te nemen van de familie!
Het is raar hoe vlug mensen een plaats in je hart innemen. Na amper 11 dagen met deze fantastische mensen op te trekken lieten ze al Toubaben-tranen vloeien...

Na ongeveer 2 uur in een overvolle auto zitten (die bij te diepe putten de grond raakte) werden we afgezet aan de luchthaven. Nu kwam het einde van de reis echt wel in zicht! Inchecken gebeurde op zijn Afrikaans, alles op het gemak, maar na een uurtje waren we van ons bagage verlost!
Nog vlug even naar buiten om afscheid te nemen van Ada en dan moesten we onherroepelijk op de vlieger terug naar huis. Zonder enige vertraging landden we in Zaventem waar een busje ons opwachtte en ons afleverde voor onze deur!

Wat een shock om weer in BelgiË te zijn. Alles zo gestructureerd en clean, ieder voor zich en alles gejaagd ... wie is er nu eigenlijk het gelukkigst???

Dit was het dan voor wat de tekst betreft, binnenkort zullen hier ook enkele foto's staan (als Bert den tijd kan vinden) maar tot dan

Ba beneen,

Bert en Kiki

Alles went, behalve Senegal

beste lezers,
wegens langdurige electriciteits-pannes, duurde het een tijdje voor ik weer naar een internet-cafe kon gaan, maar ik heb terjuist geprobeerd, maar daar werkte het internet niet echt.
Adama stelde me voor dan op zijn laptop te proberen, en voila! hier ben ik.

laten we beginnen bij het feestje voor de twee verjaardagen (de mijne van de 7e en Jos op 10e).
Het was echt super, Ada had Ismael en twee andere djembe-spelers gevraagd om te komen spelen... en dan kwam de écht grote verrassing. (allez, voor kaat toch, de rest wist het al langer), Kevin vroeg Kaat ten huwelijk! ze was overdonderd, maar antwoordde toch volmondig "tuurlijk". Zij gaan dus trouwen in 2008. Kevin had voor de gelegenheid een lang traditioneel kleed aangetrokken (waarin Ada naar de moskee gaat). Daarna hebben we allemaal samen de Rimbi-rimbi, de bolokas en nog andere senegalese dansen gedanst. De fotos daarvan laten dat beter zien dan enig welke uitleg ook. Die senegalesen hebben rubberen beentjes!

Maandag zijn de mannen (kevin, Jos en ik) gaan vissen op zee, in een kleine pirok. een 5-tal km op zee, en dan stukskes vis aan een haakje, visdraad tussen de vingers, en proberen. Na een drietal plaatsen niets te hebben gevangen, had ik als eerste beet. Op die plek hadden ook al gauw de vissers (2) beet, en daarna ook kevin en jos. daarna werd het wiegen van de zee kevin wat te veel, hij gaf het vissen op en sloeg wat bleekjes uit. We hebben dan nog een halfuurtje doorgevist en dan ging het echt niet meer voor hem, en zijn we maar teruggekeerd. Prachtige zee trouwens hier, wat echter niet van het strand kan gezegd worden, waar enorm veel afval ligt, net zoals in alle straten, eigenlijk echt vuil... alles word op straat gesmeten, waar de geiten dan het karton opeten en al de rest blijft liggen.

Ja, hier op straat kom je geiten, wilde honden , ezels, kippen,... tegen die allemaal loslopen. Als automobilist moet je eens toeteren en ze gaan van de weg (behalve dan de ezels, die zo koppig als ezels int midden van de straat blijven staan... )

Ook maandag zijn de zussen van Ada begonnen met het vlechten van de haren van onze vrouwen. Ze begonnen met Evelien. voor haar betekende dat 6 uur op haar kont zitten... lange vlechten.

Ook zijn we langs een klein kotteke geweest, waar een vroegere buurman van Ada zat, Moustafa, of Le Moustique of Le Petit Fou, een recyclage-artiest. Hij vertelde ronduit over zijn tentoonstellingske in zijn barakske , en daarna kwam zijn Mentor, Brusse, langs en toen hij hoorde dat we belgen waren, vroeg hij of we duvel bijhadden. Hij begon te vertellen dat hij tentoonstellingen had gehad in heel belgie en duitsland, onder andere in de Zwarte Panter in Antwerpen. toen begon hij de weg uit te leggen naar de zwarte panter.. "je staat op de groenplaats, daar tweede straat links , en daar rechts..." Geweldig om een Senegalees in the middle of nowhere de weg in antwerpen te horen uitleggen... Daar gaan we zeker eens kijken. ook heeft hij nog een expo in belgie ergens in oktober, maar daar ging hij nog de details van aan Ada doorgeven..

Dinsdag hebben we twee uitstappen gedaan, dus dat betekende vroeg opstaan om door de spits van Dakar te geraken, op weg naar Ile de Gorée, een vroeger slaveneiland, waar de portugezen en nederlanders enkele eeuwen geleden miljoenen slaven vasthielden om ze daar te verkopen. Een heel toeristische locatie, maar wel indrukwekkend. Daarna vertrokken we naar Lac rose geweest, waar we eerst in een jeep een stukje van Parijs-dakar gereden hebben door de duinen. Krijsen dat die vrouwen kunnen! daarna langs het meer gereden, waar we de mensen in dat meer de zoutafzetting op de bodem zagen stukslagen en die naar de oever zien brengen, waar ze die in hopen bijeen leggen. elke familie heeft zijn bergjes, waar de andere families niet aankomen. zo gaat dat hier in Senegal, bezit wordt heel erg gerespecteerd, van stelen hoort men hier bijna niet. In dat meer zit 350g zout per liter, en het heeft een roze kleur door de combinatie van Algen, zout, wind etc. natuurlijk blijft men hier ook zo drijven als in de dode zee, wat Kirsten, Kaat en Dorien dan ook uitgeprobeerd hebben.

Daarna de lange terugrit in de auto van Moussa, een vriend van Ada, en onze vaste chauffeur. een echt playboy, met een kort geheugen. hij kreeg al snel van jos de bijnaam Moussa Masserati, waar hij echt trots op is. een geweldige gast.

Vandaag, woensdag, zijn we dan naar joal fadiout geweest, het schelpeneiland aan de kust, meer zuidelijk van hier. knap, maar daar vertellen fotos veel meer dan woorden. Ook is het hier ondertussen al tien na elf, dus ik ga eens afronden.

Ik moest van iedereen veel groeten doen aan al de lezers van deze blog, vooral van evelien aan jimmy ;)

slukes en tot binnenkort!

Afrikaanse Toestanden

Hey allen, het is bert alleen vandaag, want de auto zat vol, en kirsten ging dan helpen koken.
(het eten is hier trouwens zalig, vooral de vis!).

De donderdag zijn we overdag naar de markt geweest met een vriend van Ada, genaamd Pape (das hier evenveel gebruikt als Jan bij ons). En vooral de vismarkt was wel knap om te zien. Die is vlak bij de zee, dus de piroks (vissersboten) komen op het strand aan, daar springt een zwarteke uit met een mand vol vis of schelpen, kapt die daar ergens neer, en die vis wordt per opbod verkocht. maar dat dan met tientallen boten en 100-en verkopers (vooral ook veel vrouwen). De geur was daar niet echt slecht, geen rotte vis bijna, he. (toen was het niet zò warm, maar vandaag is het om te stikken).

We hebben het geluk dat we Ada steeds meehebben naar zo'n marktjes, want anders laten ze de toeristen dus niet gerust om souveniers te kopen. Nu zijn we gewoon met Ada naar een winkelbuurtje, (stel daarbij heel smalle straatjes, overdekt met riet voor, waar je direct verdwaald) geweest, waar we getrakteerd werden op een djembe-concert en waar we niets direct moesten kopen.

Ok, nu het Afrika-gedeelte, voor de afrikanen is zo 1 ding doen op een dag veel, dus de rest was rusten om 's avonds naar een concert te gaan. Allez, 's avonds, eerder 's nachts. de Concerten beginnen hier pas om middernacht en duren met dansen erbij tot 5 uur.
Ik ben die avond niet meegeweest naar het concert, maar Kirsten vond het geweldig. Het was eeen concert van Viviane, een plaatselijke artiest met wel wat bekendheid. Moderne Afrikaanse muziek.

de Volgende morgen was het dan natuurlijk "se réposer" geblazen, en zijn we juist in de namiddag nog eens langs die winkeltjes geweest, waar we terug een geweldig djembe-concert kregen, en waar we dan een aantal souvenieertjes gekocth hebben.

's Avonds kregen we nog een goed voorbeeld van de "African way", toen de electriciteit voor enkele uren uitviel, en we maar gekookt hebben met kaarsjes. was wel gezellig.

Dan was het mijn verjaardag! om 6 uur opstaan om ten laaste om 8 uur te vertrekken naar een Natuurpark, Bandia, waar we prachtige aapjes, Giraffen (we hebben op 3 meter afstand gestaan van wilde giraffen), buffels, gazellen, everzwijnen, impalas... prachtig. vele footootjes gemaakt, dus die zullen jullie wel te zien krijgen.
De nichtjes van Ada, nl. Awa, Seina en Fama (5 tot 10 jaar) zijn ook meegeweest.

's avonds gingen we dan naar een concert kijken van Rimbi Rimbi (genaamd naar een dans), weer natuurlijk om 12 uur. maar dat bleek enkel het befaamde afrikaanse wachten te zijn. veel technische problemen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ze om 3 uur hebben afgeroepen dat we ons geld terugkregen.... slecht georganiseerd.

straks gaan we nog Quad-rijden en nadien is het ons verjaardags-feestje, waar ook nog een grote verassing komt... maar meer daarover later.

Heel veel groeten vanuit het nu stikhete Senegal.

Bert (en ook kirsten)

Eindelijk aangekomen!

Wij zijn vertrokken met een ietsiepietsie vertraging in Brussel. De vlucht was met momenten zeer turbulent, maar al bij al vlug verlopen. Nu was het te hopen dat Adama, onze gids, ons stond op te wachten bij de luchthaven.

Aan de controlepost kregen we ons eerste voorsmaakje van het senegalese ritme. Het duurde en bleef duren. Maar, er stond iemand met een bordje ons op te wachten en om zelfs onze valiezen te dragen.
Tijdens de rit vanuit Dakar naar Mbour, waar we verblijven, keken we onze ogen uit. Ze rijden hier als zotten, en moeten de weg delen met Paard-en-kar, geiten, ezels, bush-taxi (camionetjes met 50 man ingestoempt en anders erbovenop), en ongelooflijk veel voetgangers, meestal int midden van de weg.

Ook langs de weg straalt alles hier de Afrikaanse mentaliteit uit. Alles op het gemak en met alles kunnen ze nog iets doen.
Zo kan je hier op elke hoek van de straat elk afzonderlijk onderdeel van een auto verkrijgen.

Na een ritje van 2,5 uur, ondertussen al donker (19u. ongeveer), kwamen we bij ons huis. Ook daar had Adama woord gehouden, een knappe villa met zwembad, omheining en zelfs bewaking. Onze kamer lag versierd met bloemen en er stond een fles Champagne (Ze hadden adama verteld dat we pas getrouwd waren).

's Avonds waren we dan uitgenodigd bij de familie van Adama, waar we heerlijke vis en frietjes kregen op de grond en met de handen. De kindjes waren zeer blij met al hun geschenkjes en wisten niet goed waar ze het hadden met al die Toubabs (witte toeristen, liefst ook rijk) in huis.
Daarna zijn we als een blok in slaap gevallen onder ons muskietennet.

Vandaag was het nationale feestdag van Senegal, en we zijn dan ook even langs de parade gelopen. Wat een zottekeskot! Alles rijdt door elkaar (nét niet over elkaar). Voor de rest zeer chaotisch, maar wel mooie kleuren.

Daarna werden we getrakteerd op een Djembe-concert van enkele vrienden van Ada, ergens in een klein steegje, waar ze ook die Djembes maakten, van blok hout tot prachtig instrument. (en wat een klank die eruit krijgen! knap!)

Ondertussen hebben we rustig lekkere vis met rijst gegeten (klaargemaakt door de zussen van Ada), rustig gezwommen samen met zijn nichtjes en een strandwandeling gemaakt .

Morgen gaan we naar de markt en 's avonds gaan we gaan dansen. We zijn benieuwd!

Dikke kussen van
de (lichtjes aangebakken) Toubabs uit Sint-Niklaas

PS. fotos gaat niet lukken, misschien een andere keer, of anders verschijnen die hier chronologisch erbij

De Voorbereiding

Eindelijk zijn de koffers in orde!!! Alles zit propvol en nergens is er nog een gaatje vrij. De zenuwen staan gespannen en het kan niet vlug genoeg morgenvroeg 6 uur zijn!!!
Het is ons gelukt om zonder ambras de valiezen dicht te krijgen en de afwas te doen, dus succes gegarandeerd!!! (hopelijk is dat een goed voorteken voor de reis!!)

We worden morgen opgehaald tussen 7u en 7u30 en omstreeks 11u kann je de lucht beginnen afturen om nog voor een laatste maal te zwaaien naar ons!!!! Onze vluchtnummer (vake, ik ben het nie vergeten ) is bij vertrek SN 205 en bij terugkomst op 15/4 SN 206. Na 6 uurtjes in onze stalen vogel zullen we landen in Dakar (klokken 2 uur terugdraaien dan, ofwel wegsmijten. We zitten tenslotte in Afrika!!!) Daarna een zeer comfortabele rit (humhum) naar M'bour waar ons huisje ergens moet liggen.

Ons reisgenootschap bestaat uit Kevin & Kaat (collega van mij), Evelien (zus van Kaat), Jos & Dorien (vrienden van Evelien) en Bert & ik. In Senegal zal Adama daar nog bijkomen (onze lokale gids).

Onze eerste stop gaat DE ZEE en HET STRAND  zijn!!! Nadien zijn we uitgenodigd bij Adama zijn familie om te komen eten!! Ik ben benieuwd wat de Afrikaanse pot schaft!!!
Een update volgt!!!

Bij deze wens ik u een goede nacht en slaap zacht (hier gaat daar nie veel van in huis komen denk ik!?!)

Dikke zoenen,

De slapeloze avonturiers