Alles went, behalve Senegal

beste lezers,
wegens langdurige electriciteits-pannes, duurde het een tijdje voor ik weer naar een internet-cafe kon gaan, maar ik heb terjuist geprobeerd, maar daar werkte het internet niet echt.
Adama stelde me voor dan op zijn laptop te proberen, en voila! hier ben ik.

laten we beginnen bij het feestje voor de twee verjaardagen (de mijne van de 7e en Jos op 10e).
Het was echt super, Ada had Ismael en twee andere djembe-spelers gevraagd om te komen spelen... en dan kwam de écht grote verrassing. (allez, voor kaat toch, de rest wist het al langer), Kevin vroeg Kaat ten huwelijk! ze was overdonderd, maar antwoordde toch volmondig "tuurlijk". Zij gaan dus trouwen in 2008. Kevin had voor de gelegenheid een lang traditioneel kleed aangetrokken (waarin Ada naar de moskee gaat). Daarna hebben we allemaal samen de Rimbi-rimbi, de bolokas en nog andere senegalese dansen gedanst. De fotos daarvan laten dat beter zien dan enig welke uitleg ook. Die senegalesen hebben rubberen beentjes!

Maandag zijn de mannen (kevin, Jos en ik) gaan vissen op zee, in een kleine pirok. een 5-tal km op zee, en dan stukskes vis aan een haakje, visdraad tussen de vingers, en proberen. Na een drietal plaatsen niets te hebben gevangen, had ik als eerste beet. Op die plek hadden ook al gauw de vissers (2) beet, en daarna ook kevin en jos. daarna werd het wiegen van de zee kevin wat te veel, hij gaf het vissen op en sloeg wat bleekjes uit. We hebben dan nog een halfuurtje doorgevist en dan ging het echt niet meer voor hem, en zijn we maar teruggekeerd. Prachtige zee trouwens hier, wat echter niet van het strand kan gezegd worden, waar enorm veel afval ligt, net zoals in alle straten, eigenlijk echt vuil... alles word op straat gesmeten, waar de geiten dan het karton opeten en al de rest blijft liggen.

Ja, hier op straat kom je geiten, wilde honden , ezels, kippen,... tegen die allemaal loslopen. Als automobilist moet je eens toeteren en ze gaan van de weg (behalve dan de ezels, die zo koppig als ezels int midden van de straat blijven staan... )

Ook maandag zijn de zussen van Ada begonnen met het vlechten van de haren van onze vrouwen. Ze begonnen met Evelien. voor haar betekende dat 6 uur op haar kont zitten... lange vlechten.

Ook zijn we langs een klein kotteke geweest, waar een vroegere buurman van Ada zat, Moustafa, of Le Moustique of Le Petit Fou, een recyclage-artiest. Hij vertelde ronduit over zijn tentoonstellingske in zijn barakske , en daarna kwam zijn Mentor, Brusse, langs en toen hij hoorde dat we belgen waren, vroeg hij of we duvel bijhadden. Hij begon te vertellen dat hij tentoonstellingen had gehad in heel belgie en duitsland, onder andere in de Zwarte Panter in Antwerpen. toen begon hij de weg uit te leggen naar de zwarte panter.. "je staat op de groenplaats, daar tweede straat links , en daar rechts..." Geweldig om een Senegalees in the middle of nowhere de weg in antwerpen te horen uitleggen... Daar gaan we zeker eens kijken. ook heeft hij nog een expo in belgie ergens in oktober, maar daar ging hij nog de details van aan Ada doorgeven..

Dinsdag hebben we twee uitstappen gedaan, dus dat betekende vroeg opstaan om door de spits van Dakar te geraken, op weg naar Ile de Gorée, een vroeger slaveneiland, waar de portugezen en nederlanders enkele eeuwen geleden miljoenen slaven vasthielden om ze daar te verkopen. Een heel toeristische locatie, maar wel indrukwekkend. Daarna vertrokken we naar Lac rose geweest, waar we eerst in een jeep een stukje van Parijs-dakar gereden hebben door de duinen. Krijsen dat die vrouwen kunnen! daarna langs het meer gereden, waar we de mensen in dat meer de zoutafzetting op de bodem zagen stukslagen en die naar de oever zien brengen, waar ze die in hopen bijeen leggen. elke familie heeft zijn bergjes, waar de andere families niet aankomen. zo gaat dat hier in Senegal, bezit wordt heel erg gerespecteerd, van stelen hoort men hier bijna niet. In dat meer zit 350g zout per liter, en het heeft een roze kleur door de combinatie van Algen, zout, wind etc. natuurlijk blijft men hier ook zo drijven als in de dode zee, wat Kirsten, Kaat en Dorien dan ook uitgeprobeerd hebben.

Daarna de lange terugrit in de auto van Moussa, een vriend van Ada, en onze vaste chauffeur. een echt playboy, met een kort geheugen. hij kreeg al snel van jos de bijnaam Moussa Masserati, waar hij echt trots op is. een geweldige gast.

Vandaag, woensdag, zijn we dan naar joal fadiout geweest, het schelpeneiland aan de kust, meer zuidelijk van hier. knap, maar daar vertellen fotos veel meer dan woorden. Ook is het hier ondertussen al tien na elf, dus ik ga eens afronden.

Ik moest van iedereen veel groeten doen aan al de lezers van deze blog, vooral van evelien aan jimmy ;)

slukes en tot binnenkort!